de kapoentjes
  


andere foto's en verslagjes


Ons huisje


wie wat waar?


over spelletjes


 




















af

Ongeloofelijk!

ja, ramptoeristen zijn er overal. Ook hier willen wij ze aan hun trekken laten komen.

Op zo'n verbouwing gebeurt ook wel één en ander dat op het moment zelf erg vervelend is;
maar achteraf kan je er maar eens mee lachen... ...hopen we

Maar evengoed kan je hier wat verhaaltjes lezen die wij u zeker niet willen weerhouden.

een aantal titeltjes:

we hebben één hoofdvogel, die op z'n eentje zorgt voor 3 stevige anekdotes:

de aankoop

We schrijven juni 2002, Marieke zit in de aanloop van de examens voor het laatste jaar. Reeds meer dan drie jaar wonen Marieke en Jan samen in de gezellige studio op de stationstraat, vlak bij de school en hun geliefde stamcafé.
Er waren zelfs nog plannen om eventueel een jaartje op reis te gaan om de wereld te verbeteren.
Niets wees op het feit dat te gebeuren stond.

Op de terugweg naar Keerbergen merkt Jan in een ooghoek een "te koop" bordje op. Mensen wisten achteraf te vertellen dat het bord er reeds maanden stond, maar dat was hem nog nooit opgevallen. Ze waren dan ook hoegenaamd niet op zoek naar een nieuwe woonst.

Het betrof een oud huisje met een staldeel, gelegen in een landelijke omgeving. Niet dat zoiets ongewoon is in Katelijne, doch dit geheel ter zijde. Maar zoiets ziet hij wel zitten om op te knappen...

Twee dagen voor het eerste examen gaat het koppeltje samen iets uit eten. In het tafelgesprek vertelt Jan van het huisje dat hij heeft gezien.
Marijke zit eigenlijk een stuk voor op schema, en ze besluiten om er even langs te rijden.

Bij het aanzicht van de voorgevel wordt duidelijk dat ook Marieke de charme van dit bouwsel wel kan smaken.

Bij nader aanschouwen merkt het duo dat er twee wagens achter het gebouw staan. Marieke vreest al en schending van de privacy, en wil vertrekken.

Maar Jan geeft het niet zo snel op, en stapt kordaat naar de mensen die net het gebouw verlaten. Het blijkt de mevrouw van het immo-bureau te zijn met bezoekers.
Ze verwacht vijf minuutjes later terug een koppeltje, maar in tussentijd mogen we wel eens rondkijken.

Alsof het sympathieke duo iets zou ontvreemden uit het lege huis, achtervolgde de dame hen constant met vervelende verhaaltjes.
Tot ze besloten (op eigen risico) een bezoekje te gaan brengen aan de zolder, naar waar de gastvrouw liever niet volgde.

Daarboven hadden ze eindelijk tijd om elkaar eens goed vast te pakken en te bespreken wat ze er van vonden.
Was het de fantasie van Jan die Marieke fascineerde, of de speciale dakstructuur dat ze boven konden aanschouwen?
Ze gingen toch zeker verder uitzoeken hoe het hier nu allemaal zat.

De mensen van de volgende afspraak bleken helemaal niet te komen opdagen, waardoor de dame daarna nog honderduit vertelde dat de eigenaars ook wel zouden verkopen voor een lager bod.
Haar reclame was eigenlijk niet meer nodig, die twee waren al gebeten.
Een nieuwe afspraak werd gemaakt om de volgende dag samen met de ouders te komen kijken.

Zin om een oud huis te kopen is één, maar dat mag geen kat in een zak zijn.
Jan weet dat de beide ouderparen geen kenners zijn, en wil toch echt wel weten of zijn gevoel juist is en gelukkig kan hij daarvoor rekenen op een gewillige ome Christan. Nog even een afspraak gemaakt voor diezelfde dag een bezoekje te brengen met zijn nonkel-architect; en die zijn positieve menging zorgde dat het voor Jan al beslist was.

En 's avonds weerom ter plekke met onze ouders…

… sceptische blikken, maar ze zagen ook wel dat het koppeltje het hier echt wel meende.
Dus wij met z'n allen naar het bureau voor om een optie te nemen. Maar op één of andere manier wordt diezelfde avond de onderhandse acte getekend na een wijs familieberaad aan de voordeur van het kantoor.

Is het een record? Van helemaal geen interesse voor huizen tot de aankoop van een huis in 26uren!!
Nog even wat formaliteiten in orde brengen. Zoals daar zijn: de gemeente, de lening, een architect zoeken, het 'dekreet zonevreemde woning' uitpluizen en voor andere koper een eindexamen industrieel ingenieur tussendoor.
Dat lukt allemaal en bovendien vindt Marijke direct de ideale job, kan het niet meer mis gaan.

Dat was buiten de waard gerekend, of beter gezegd, de buurman…

Die was verschoten van de opmetingen van de landmeter, welke trouwens al véél te laat was uitgevoerd.
Alles moet volledig opnieuw gebeuren, maar uitstel is geen afstel.
Alles was correct, maar het was wel weer een vertraging.

Ook een datum vinden die voor alle partijen (notaris 1, notaris 2, verkoper 1, verkoper 2, bankbediende uit Hamont, en onze twee kopers) blijkt ook geen sinecure.
Maar uiteindelijk komen ze toch rond de tafel in het notariaat, alwaar alles bezegeld wordt. Nog wat meevallers, waaronder een misspreking van de verkopers dat zei de landmeterkosten voor het kleine perseeltje wel zouden betalen. Dat bleek evenveel te zijn dan als het grote stuk; dus een tegenvaller (voor hun) van 600euro. En een onverwachte korting van 5 eurocent op de totale verkoopprijs! Dat muntje hangt nu samen met de huissleutel als een geluksbrenger aan de sleutelbos van de trotse eigenaars.

Maar uiteindelijk is toch alles rond geraakt.
En nu mogen Marieke & Jan sinds 25 oktober 2002 zichzelf de trotse eigenaars van de woonst op de Leliestraat 46 te Sint-Katelijne-Waver noemen!


een stormachtige start

U heeft net kunnen lezen dat wij op 25 oktober 2002 eigenaar zijn geworden van de woonst.
Wel, twee dagen later (27/10/2002) was er die geweldige storm. Het was zo'n zeldzame storm die 's morgens al begon. En we waren net het huis gaan inspecteren.

Alles daverde en reeds om 10u waren er enorme rukwinden; waarbij over alle delen van het dak pannen werden losgerukt. Enkele kwamen op luttele meters afstand van m'n wagen op de grond terecht.

een meter nokpannen; een heel vlak op de kleine zolder; twee grote gaten in de grote zolder; een hele rij zijkantpannen...

en vallende pannen hadden op hun weg naar beneden nog andere pannen gebroken. Dat was allemaal nog in de voormiddag.

Dat horen gebeuren was op zich al een verschrikkelijke ervaring. En dat werd maar niet minder, en ik loop heel zenuwachtig door het huis. Wat kan je doen? En dan net op het moment dat ik doorsteek van het atelier naar de keuken, een enorme knal en een gerinkel van jewelste. De oorzaak was het uitvliegen van het venster uit de erker tot tegen de overgestelde (gesloten) deur waar ik net langs loop!

Toen kon ik het niet meer aan, en ben ik naar het appartement gevlucht. En dan zag ik ook pas dat er al ettelijke pannen zijn gaan vliegen; want binnen had ik dat eigenlijk nog niet vastgesteld.

Het heeft heel die dag en de komende nacht door blijven razen, en ik was er totaal kapot van. Wat is er op dat eigenste moment met uw juist gekochte eigendom aan het gebeuren? De openingen in het dak waren er, dus nu heeft de wind vrij spel. Met een goed gerichte ruk in zo'n gat, heft de windvlaag van binnenuit heel het dak op, en schiet er niets meer over van ons dak!

Men kan het niet anders stellen dat we als bij wonder de volgende dag konden vaststellen dat die wind er wel in geslaagd was om delen van het dak te lichten, maar de pannen zijn toch boven blijven liggen. Het aantal scherven op de grond viel al bij al mee. Er waren er veel in de dakgoot blijven steken.
Wij hebben enorme chance gehad!

Met twee dagen dakwerken met Pier - waarin we een honderd-tal pannen terug op hun plaats hebben gelegd - zijn wij er geweldig goed vanaf gekomen.

Voor hetzelfde geld was er letterlijk een groot stuk waarde van ons kersvers eigendom weggeblazen geweest!


vriezen dat het kraakt

Iets verderop kan u nog lezen wat de verklaring is, maar het vervelende feit wil dat wij de volledige winter van 2002-2003 geen centrale verwarming hadden.

Wij probeerden enkele kamers elektrich te verwarmen met een klein kacheltje. Zo hadden we er één op onze slaapkamer, en een in de eetkamer. De rest van de kamers was redelijk koud
Een beeld zegt meer dan duizend woorden, dus wij laten u even meegenieten:

een lekkend kraantje in de keuken

en in de badkamer hadden we er ook zo eentje

Water (ijs) is sowieso de beste manier om zo'n kou te tonen. De rest van de ontbering is moeilijker in beeld te brengen. Of toch?

Want zo ziet dat er nog idilisch uit, maar als dat met gebroken leidingen gepaard gaat, is dat minder grappig.

zo hadden we dus ook twee gevallen.
Eentje bij de inkomende leiding in de kelder, waarna we daar een werwarmingslint hadden gespannen, maar deze in de bergplaats was toch erg vervelend.


een berg bloemen?

er lag een komposthoop achter in de tuin. De vorige huurder had ooit geprobeerd van hier een bloemenzaak te runnen, en daar was zijn berg om het groenafval te gooien.

MAAAAAAAR dan denk je eraan om die compost te verspreiden voor een voorlopig gazonnetje aan te leggen, en dan stel je vast dat die berg volledig vol plastiek steekt

blijkt diene pipo niet gewoon de bloemen en planten te hebben weggesmeten; maar hij deed dat zonder de potjes en hoezen te verwijderen.
Een plezant werkje, om 4 weekends met gemiddeld 3 mensen zo'n hoop spade per spade uit te sorteren. We hebben ze verzameld in containers van 250liter. Zo zijn er 9 weggevoerd = 2250 liter plastiek!
Gelukkig namen ze dat op dat moment in het containerpark nog kosteloos aan!


de douchekuip

Alles zelf opknappen gaat echt niet sneller dan een ervaren vakman de klus te laten klaren. Maar deze opsomming van tegenslagen had niemand vlot kunnen ondervangen.

We spreken begin augustus 2003. Na de slaapkamers bijna te hebben afgewerkt, wordt gestart aan het kleine strijkkamertje, dat moet worden omgevormd tot douchekamer.
De voorbereidingen voor de afvoerleiding was reeds enige tijd halvelings gebeurd, vermits deze bijgevoegd is bij de afloop van de condensatieketel op de zolder. Nog wat juist zoeken achter waar en hoe binnen treden, maar dat liep toch vlot.
Ook de leidingen voor de aanvoer van water worden aangebracht. Hierbij slechts een kleine tegenslag, want bij het boren van de tweede doorvoer stond de boor een beetje scheef, waardoor we na het terugtrekken van de boor vaststelden dat we blijkbaar de eerste - reeds geplaatste - leiding geraakt hadden. Niet veel soeps; gewoon een lompe onoplettendheid.

En dan met goede moed begonnen aan de hoofdklus: de douchecel.
Mijn schoon-broer was de helpende hand van dienst. Wij plaatsen de douchebak en monteren de cel (iets lager ziet u daar nog een fotootje van in een andere context*).
En dan plaatsen natuurlijk! Op het moment dat je dat doet, zou je iets moeten uitmeten...** ... maar zover kwam het niet, want wij deden een andere supervervelende vaststelling:

De man van het afhaalmagazijn van Bricorama heeft blijkbaar een foutje gemaakt. Dat is een bak van 80x80; en wij hadden een pakket van 90x90cm aangekocht. En dan past dat niet!
Missen is menselijk, en buiten de rit retour naar A'pen (met tijdverlies) doen ze ter plekke niet moeilijk, en wij krijgen een nieuwe bak mee.
Deze wordt snel op dezelfde manier geplaatst. De cel erop en verder...
En dan eigenlijk letterlijk een teken aan de wand, dat wij niet geïnterpreteerd hebben. De afwerking van de cel ging vrij moeilijk, want de muren van dit huis staan niet zo haaks, dus er was heel wat opvulwerk nodig om de glazen deuren mooi te laten sluiten.

Een stom missertje ivm de beginhoogte van de onderste steen bij het betegelen van de muur is eigenlijk niet het vermelden waard.
Het feit dat om perfect te behangen er eigenlijk 30cm meer op de rol had moeten zitten valt ook onder de categorie. Maar dat los je makkelijk op met een restje vanop een andere plek.

En dan de gootsteen plaatsen. Design is mooi, maar iets dat niet echt courant is, kan nog wel wat onvolmaaktheden bevatten. Het modelletje dat we hadden meegekregen uit dezelfde Bricorama bleek ook een waardeloos product te zijn. Tijdens de productie bleek die voor het bakproces een deuk gekregen te hebben, waardoor de vlakheid van de onderkant ongeveer zo goed was als die van een kasseiweg.
Dus weer een ritje op en af naar de winkel. Dat tweede exemplaar bleek ook al niet perfect vlak te zijn, maar niets onoverkomelijk. Dan zelf maar een namiddag gespendeerd aan het vlakslijpen van die onderkant, maar hij was uiteindelijk wel werkbaar.

En dan het derde (en laatste) object dat we met diezelfde verdoemde aankoop hadden aangeschaft: de spiegel.
Moest u ooit in het geval zitten dat u tegelt met een lizet (zo'n smal opsmukelement), wees dan nu gewaarschuwd, want zo'n blokje steekt verder uit dan de tegels. Dus als je daar een spiegel over hangt, kan dat spanningen opleveren. Zoöok hier, met als gevolg dat er een hoek afbreekt

Even vloeken. Maar de combinatie van een toch wel zuinige natuur (soms ook wel smalend 'gierig' genoemd), de afkeer om nog eens terug te rijden, en een beetje creativiteit maken dat er toch nog een mouw aan te passen valt.
Dan passen we gewoon het concept aan, en dan maken we de spiegel nog meer design dan hij al was: de hoek mooi afsnijden, het toch al te weinige behang nogmaals oplappen, en het lijkt alsof het allemaal de bedoeling was, die spiegel die meeloopt met de getrapte wandtegels!

Een laatste kleine tegenslag was het venster. Een mooi voorbeeld van het feit dat niet alle lumineuze ideeën geniaal zijn; of toch al niet altijd de functionaliteit hebben die ze beogen:

U ziet hier de werken aan de verduistering van het glas. Met matte folie wordt een design-patroon artisanaal (lees met veel geduld) aangebracht. Een patroon uit een basisvel dat bovenaan uitgesneden rechthoeken heeft, welke lager in het vlak als een dampatroon teruggeplaatst worden.
Maar het effect van verduisteren naar de straatkant toe, bleek toch onvoldoende te zijn; zeker als het buiten donker was. Dus dan waren we gedoemd om vooralsnog een 'standaard' oplossing toe te passen onder de vorm van een lamellengordijn dat u al op de hogere foto had zien hangen.

En dan zou je kunnen denken dat het gereed is, maar dat was nog niet de heft. Want tot nu toe zag u slechts de opsomming van de kleine tegenslagen. Nu volgt de lijdensweg.

De dubbele asterisk (**) gaf het al aan; we hadden iets moeten nameten. We waren gehaast, geïrriteerd en de bak zelf nodigde niets uit, want hij had helemaal geen verstelbare poten, dus dan ga je er misschien van uit dat die intern al afhelt.
Dat bleek dus niet het geval, want bij de plechtige inwijding (zo rond sinterklaas 2003) schiet er een krop in m'n keel; want die het water loopt net naar de andere kant als die waar het afvoerpuntje is gelegen!
Veel balen, zoeken en afwegen; maar dat moet opgelost worden. Zelf had ik echt de moed niet om de beslissing te nemen dat we allen ineens terug afbraken, want dat wou zeggen dat ook de tegels en ... opgebroken dienden te worden.
Eén kant opheffen was geen optie, want dan kwam de deur helemaal klem te zitten. En dan valt de balans naar de optie om het intern in de bak op te lossen. Het plan was om met bitumen (veredeld asfalt) de helling in de andere richting te laten lopen; en achteraf af te werken met een vloeibaar rubber.
MAAR die pasta moest toch wel erg dik gesmeerd worden, en ze bleek uitermate traag te drogen

Dat waren weer slopende weken om toch eindelijk eens af te kunnen werken, maar beetje bij beetje werd toch duidelijk dat de draagkracht van de nieuwe onderlaag te zwak zou uitdraaien.
Dus de volgende oplap-stap werd bedacht (we waren nu toch bezig). Als deklaag van de nieuwe bodem was het plan om een plexiplaat over het hele oppervlak te leggen. Dus zo gezegd, zo gedaan; ik zet me aan de confectie van die plaat van 3x2meter (op de foto ziet u maar de helft).

Het werd een mooi kersje voor op de taart, en begin februari laten we water op het nieuwe hellend vlak. En dat lukt, het watert af! tik ... tik ... tik

Oef, dat tik was het tik dan, het is tik eindelijk tik klaar. Maar wat tik is toch die TIK ??
Slaagt tik de doucheslag tegen de tik wand? Is het ergens een zetting van tik de materialen? Maar het klinkt tik te verdacht.
Dus ik open het luik boven de douchecel en laat een vod rond een gewichtje zakken achter de cel. En ja hoor, terug bovengekomen is dat NAT !!!!

Laat ons het droeve nieuws maar ineens in de groep gooien; nu moest die hele handel er toch uit!
En dan de boosdoener:

(*)
U ziet hier de montage van de cel, zoals ze boven al even aangehaald werd. EN in de uitvergroting de aansluiting van de slang aan de voorkant, welke mijn inziens constructietechnisch een fout is. Die kronkel bovenaan had met een bocht moeten geleverd worden. Want nu heeft die in die bocht gewrongen gezeten, waardoor hij het gevoel gaf alsof de schroefdraad aangevezen was, maar eigenlijk stond dat niet vastgedraaid tot op de joint met het aangehaalde lek tot gevolg.

Met dit voorval was dan toch de cel al afgebroken, en hebben we ineens van de gelegenheid gebruikt gemaakt om de bak toch nog fatsoenlijk te stellen. Eerst kwam het kuiswerk:

en dan de bak ophogen met de waterpassen in de aanslag.

Dus met een volle 3cm plaatjes aan de kanten, en een opvulsysteem met PU-schuim onder de rest van de bak kwam er een einde aan de lijdensweg.

Er was toch één positief kantje aan deze afbrak, het gaf de gelegenheid om het vergeten lichtknopje vooralsnog discreet in te bouwen

En op 6 maart is de echte voltooiing een feit (7 maanden na de eerste werkzaamheid)!
Eind goed al goed zullen we dan maar zeggen.


stront aan de marbel marmer

Geloof me, de meeste problemen lossen zichzelf niet op!

Men installeert een nieuw toilet op een bestaande afvoerbuis. De beerput is gelokaliseerd, er is maar een slordige 6 meter buis tussen de twee punten, en de buis is overal zichtbaar.
Dat ziet er allemaal goed uit; zeker na een kleine ombouw, want de vorige eigenaar had een condensbuisje van de koelcel bovenop de leiding laten toekomen, maar dat gatje geeft schijnbaar geen enkele hinder, dat hadden we natuurlijk uitvoerig getest...

Alles gaat dan ook maanden perfect. Geen klachten.

En dan een dompertje; want aan de leegloopsnelheid de porselijne pot gaat maar stilletjes. Waarschijnlijk is de beerput vol...

Dat is even vervelend; maar dat is natuurlijk opgelost als je een ruimingswerker belt.
Maar even vergeten, een keertje geen goesting, een verkeerd tijdstip dat je eraan denkt, er zijn wel wat redenen waarom het er dan toch enkele weken niet van komt.

En dan nog, het lijkt toch nog niet zo'n probleem, want het euvel is schijnbaar toch niet meer zo groot, het gaat terug vlotter...

... of toch niet? Bij een bezoek aan het atelier wordt er een verdacht geurtje vastgesteld.
Wat zou dat zijn?

Wat nu komt is niet echt proper om zien. Maar er is dus wel een vervolg.


Ramen van Verona

Dit verhaal is niet geweldig spectaculair. Meer een misnoegen dat ik toch met de mensen wil delen.

Om het Google iets gemakkelijker te maken schrijf ik m'n bevindingen van de ramenfabriekant op een apart htm'eke.
U zal zien dat ik daar ook nog even wat links gezet heb, die zijn niet speciaal voor u bedoeld, maar de zoekamchines vinden dat heel belangrijk. Het is maar kwestie dat ieder die iets wil weten van Verona toch makkelijk wat relavante informatie vindt als hij een zoekopdracht start.

Volg dus even de link naar ons verhaaltje van VERONA


smeulend gedimd

Week 5 2005.
Een werkje in de gang, waarbij we extra lampjes hangen, en dus moeten we wat kabels doorlussen.

Het werd al donker dus wij moesten het circuit stuk voor stuk aansluiten; dus ondertussen brandt het licht.
En dan wordt er per ongeluk een verkeerde kabel doorgeknipt.

PATS!!

daar springt de zekering; want ja, dat is een directe kortsluiting.
Rustig verder werken, de zekering terug opzetten, en jawel... alles werkt mooi.

Marieke vertrekt laatst, en doet met de knop "algemeen" alle lichten uit, maar vindt het al raar dat de gang niet mee uitgaat.

Een paar uur later komt ze terug, en merkt dat alle elektriciteit uitgevallen is.

En dan de oorzaak:

de dimmer was ontploft, en dimde dus gewoon niet meer. Daarom bleef dat licht gewoon branden.
Erger was het feit dat die door dat euvel gewoon in kortsluiting lag. Wel niet helemaal, want dan zou de zekering onmiddelijk afslaan, maar net genoeg om de zekering pas na een uur gelukkig toch te doen springen.

Op dat uur was ondertussen dus wel al de dimmerkast aan het smeulen. Maar God zei dank is dan dus toch die zekering gesprongen voor een uitslaande brand alles in de as legde op het moment dat wij beiden niet thuis waren!

Hoog tijd dat ik eens een paar rookmelders ga halen welke een contact hebben om een zekeringskast sowieso af te laten slaan.


's 3000euro korting ?

zo nu en dan doen zelfs de intercommunale maatschappijen een promo-actie, dat zal niemand verbazen.
Maar had u al gehoord van een korting van 89,5% ?

Dat gaat zo:
tijdens de aankoop had ik toch even geïnformeerd bij de dienst ruimtelijke ordening naar de aanwezigheid van gas in de Leliestraat.
De ambtenaar kijkt even op het plan, en ziet dat er gas ligt; maar niet helemaal tot voor onze deur.
"Geen probleem meneer, dat is maar een kort stukje, dat trekken ze wel door."

Tussen de onderhandse akte en de aankoop zit enige tijd; dat weet u wel uit het eerste verhaaltje van deze pagina. En in die tussentijd had Jan toch niet stilgezeten.
Alles ivm indelingen en elektriciteit en verwarming enz. lag al zo goed als vast. De materialen waren gekozen, de nodige aannemers waren al besproken, enkel nog de handtekening.

eind juli 2002; dus voor het huis ons eigendom is, doe ik de aanvraag tot offerte bij electrabel voor wat het doortrekken van die hoofdleiding zou kosten. En op het moment van mijn aanvraag, loopt ook net die actie dat ieder wie aardgas aanvraagt, de aansluiting tussen de hoofdleiding en de meter in huis gratis krijgt. Dat is schijnbaar een meevaller.

Geruime tijd later komt het antwoord van de bevoegde instantie:


klik
erop om het te lezen.

U leest dat goed, ze vroegen 3297,20 euro voor die netuitbreiding. Maar erger, bovendien moet daar nog eens 245,42euro bij voor de aansluiting naar binnen. En die "gratis" actie loopt verdorieeigenlijk nog altijd!
Véééél getelefoneerd omtrend die zaak. Maar ja, je krijgt ambenaren aan de lijn zonder bevoegdheidsbeslissing, en wat kunnen die anders zeggen? Neen meneer, als het bij een netuitbreiding is, kan u niet genieten van die gratis aansluiting.

Maar alles was al geregeld en voorzien om met gas te werken ... en eigenlijk ben ik ook een overtuigde voorstander van gas ... dus we besluiten om door de bittere pil te bijten, en - zoals u ook kan lezen - stuur ik op 22/10 toch mijn bevestiging tot bestelling van de netuitbreiding.
Me nog even getroost met de premies die ik wel kon ontvangen (resultaat uit die vele telefoongesprekken), maar samen gaat het hier wel om zomaar even om 3542,62-euro om gas binnen te krijgen.

Ik weet niet wie of wat aan de basis lag, maar zelf had ik verder niets meer ondernomen om iets aan de zaak te veranderen. En drie dagen voor ze de hoofdleiding komen leggen, valt ineens deze brief in de bus:


klik
erop om het te lezen.

de brief is op identiek dezelfde manier opgesleld met dezelfde standaard zinnen. Hij is zelfs ondertekend door dezelfde verantwoordelijke.
Twe zaken zijn duidelijk anders:

  1. de hoofding gaat niet meer zomaar van elektrabel uit; maar er staan veel meer namen.

  2. voor de netuitbreiding vragen ze nog slechts 127,41-euro !!!

De aansluitingskost is er nog wel, maar ik ga niet klagen
En dat is eerste punt is mijn redding geweest, want ondertussen heeft er de vrijmaking van de energiemarkt plaatsgevonden! Nu staat de netbeherder los van de verdelers van gas. Wie wat beslist heeft, kan me niet bommen. Slechts één ding telt:

zonder het te vragen gaf dat een korting van 3169,79- euro. Dat was eens een goed briefje van Electrabel. Hip hip hoera.


's lange wachttijden?

U herinnert zich de naar Belgische normen zéér strenge winter van 2002-2003 waarschijnlijk niet meer levendig. Maar wij wel.
Hebt u de data uit het vorige verhaaltje goed gevolgd?

ik zet ze u nog even op een rijtje:

  • 20/7/2002 aanvraag voor offerte voor netuitbreiding

  • 30/9/2002 de buitensporige offerte komt toe

  • 22/10/2002 bijten wij door de zure appel, en bestellen de uitbreiding

  • 10/12/2002 krijgen we bericht dat ze de week erop zullen starten. In die week beginnen wij aan het gedeelte dat wij verondersteld zijn om uit te voeren:
    het uitgraven van de sleuf van het huis tot aan de straatkant.

    Maar op die bewuste dag vriest het zo'n 10cm in de grond (getuige de rechtse foto "losse" aarde")! Maar het was echt ondoenbaar, dus wij stoppen op de lengte zoals ze op de foto staat. Dat was geen foute beslissing, want die mannen zijn die week helemaal niet geweest.

  • 5/1/2003 nogmaals bericht dat ze zouden komen; dus wij graven verder. Het vriest wel, maar deze keer niet zo erg, dus wij geraken aan de straatkant.
    En wat denk je? De week er op natuurlijk geen werkers te zien.

  • 8/1/2003 het heugelijke nieuws dat wij niet dat enorm bedrag moeten betalen voor de netuitbreiding.

  • 11/1/2003 Iets dat erop begint te lijken dat het gaat beginnen. Er wordt op het veld naast ons een pak PE-buizen gelegd

  • 26/1/2003 de eerste beweging. Een ploeg treedt in actie, en de buizen van op het veld vormen een leiding tot voor onze deur! En dan blijft het weer lange tijd stil...

  • En zo houden ze mij nog enkele weken aan de lijn, met de melding dat ik "voor de komende week" sta ingepland.
    Dus telkens opnieuw slagen wij het stuk open dat telkens weer opnieuw aan de kanten inkalft. Dat is hard labeur, zoals volgende foto getuigt. U ziet de decimeter dikke stukken bevroren grond die telkens weer opnieuw uit de sleuf worden gegraven.

  • 27/1/2003 ondertussen is AIB vinçotte de binneninstallatie komen keuren.

  • 14/2/2003 de grote dag! een "echte ploeg" van elektrabel - met stevige werklust - komt op een dag de leiding naar binnen leggen. Eentje schuppen, de andere aan het SMS-en.
    Het vriest die dag trouwens weer redelijk hard. Welk excuus hadden die eigenlijk de vorige keren, want nu blijkt dat wel te gaan?

  • 21/2/2003 dat was de buitenploeg; vandaag komt een mannetje de gasmeter plaatsen

  • 26/2/2003 en dan doet onze verwarmongsinstallateur de opstart van de ketel. We zitten eindelijk warm!

Samengevat: wij treuzelden 3 weken voor de offerte ondertekend werd, maar voor de rest waren dat 194 dagen dat die electrabel nodig had om dat in orde te krijgen.
Het is zo'n 220 dagen na aanvraag - en de winter is zo goed als voorbij - eer wij verwarming hebben.


's ongeloofelijke inbraak

Toegegeven, de bestaande elektrische installatie was niet speciaal goed.
Een korte indexering van het aantal stopcontacten in de woning leerde ons dat er zo naar even 32 vaste aansluitpunten waren afgetakt op 1 zekeringetje (van 16A) ! Uiteraard vertrok dat allemaal vanuit een kabeltje van 1mm² met een verduurde stoffen ommanteling.
Samengevat: ongeveer zoals wij dat geleerd hadden in de lessen elektriciteit

De elektriciteitskast zag er zo uit:

Wij waren niet van plan ook maar één draadje van die rommel te hergebruiken. Maar natuurlijk heb je elektriciteit nodig om een huis te verbouwen; en dus ook om een nieuwe elektriciteitsinstallatie te zetten..
De regel is dat geen enkele elektriciteitskast aangesloten mag worden zonder een keuring; maar een installatie kan dus pas gekeurd worden als ze er volledig staat...
... ziet u de gelijkenis met de kip en het ei?

Dus op wat wij nieuw aan het aanleggen waren konden we geen stroom krijgen, MAAR er is een regel dat een bestaande installatie wel terug aangesloten mag worden.
Dus na een aanvraag komt een man die even fronst na het zien van dit pareltje van vakmanschap in de oude kast. Ik sus even door aan te geven waar ik mee bezig ben en dat ik enkel de meter wil gebruiken en deze onmiddelijk door te lussen op de nieuwe installatie, ...
De man was blij dat ik zag dat de kast levensgevaarlijk was, maar geeft aan dat hij ze eigenlijk sowieso terug moest aansluiten. Snappen wie het kan, zo'n ding zetten ze onder stroom; maar niet klagen, wij hadden eindelijk spanning.

enkel de hoofdschakelaar gebruikten we uit die kast en dat was onmiddelijk doorgelust naar de nieuwe installatie, waar snel enkele lichtpunten en stopcontacten op aangeloten worden.

OK, nu konden we echt beginnen. Op zich ongeloofelijk genoeg, maar eigenlijk was dit nog maar de inleiding!

Omdat die kast me toch sowieso niet aanstond werd ze bij elk vertrek uitgezet in de hoofdkast; en ik zette een grote zaklantaren naast de achterdeur om ze op te zetten in het donker.

Op een mooie dag heeft Marieke de late shift, en ik rijd na mijn werk rechtsreeks naar de architect voor een bespreking.
We zijn de draaiing van dat tarppenstelsel aan het bespreken als we tot de conclusie komen dat we toch best eens gaan kijken.

Aangekomen merk ik dat de lantaren verdorie niet naast de deur staat. Marieke toch, je moet die op z'n plaats zetten als je vertrekt.
Dus ik in de pikkedonker naar die kast om de schakelaar op te zetten.
Erg beangstig gegeven, in zo'n totaal onveilige kast "op den tast" te moeten werken.
Ik nader de plaats waar de meter hangt heel zachtjes... ... en dan ineens voel ik de muur. Tja, gemist; ik voel dus ergens naast de meter, maar zomaar links en rechts voelen ga ik niet doen, want die kast...
Dus ik opnieuw aanzetten vanachter te beginnen.
En ik nader weer zachtjes, terwijl het zweet al stilletjes uitbreekt. En opnieuw vind ik niets anders dan de muur in mijn meterkast!??!

Helemaal ontredderd draai ik me om om m'n verbazing te delen met de architect. Ondertussen zijn de ogen al een beetje aangepast, en ik zie op de tafel achter mij de pillamp staan.
Ja, nu gaan we het weten; en ik schijn in de kast...


Helemaal leeg!

Iemand heeft onze meter gestolen; en wat nu ?!!?

Ja, vraag maar eens terug een aansluiting aan, en leg dat allemaal maar eens uit als ze langskomen; en wat de komende dagen; en wie is hier binnen geweest, en ...
"Ze zijn de meter toch niet zelf komen halen omdat het te onveilig zou geweest zijn", en duizend andere absurde zaken flitsen door je hoofd.

Maa wat doet men dus verder zonder elektriciteit? Dus met het angstzweet toch even snel naar de het nieuwe eketriciteitsbord gaan kijken ... ... en tot mijn verbazing is dat aangesloten!

Dat doen ze normaal dus niet zonder uw uitdrukkelijk aanvraag (na afspraak); en sterker, normaal moet dus eerst alles gekeurd worden!
Onder wie zijn verantwoordelijkheid heeft dat hier dan allemaal plaatsgevonden? **

En marieke verdorie, die had me toch wel eens kunnen waarschuwen dat ze die ochtend die werkmannen had binnengelaten voor die ombouw. Ik had daar zelfs graag bijgeweest als ze dat deden; ze had toch ten minste even kunnen bellen. Mij zo laten schrikken; het is niet netjes.

Maar goed, wij doen ons ding, en 's avonds interpeleer ik de vrouw des huize toch even over het feit dat ze me niet had gebeld.
ZIJ "Wat, ik weet van geen werkmannen"
HIJ "Kom Marieke, geen tijd voor geintjes, ik was echt wel geschrokken hoor."
ZIJ "Maar neen, ik weet echt van niets!"
SAMEN "maar wie en hoe dan wel"

En dan valt onzen euro. Steven - ex-schoolkamaraat van Jan - werk op de planning bij electrabel. Die zal ons hebben willen verassen met deze (goed van pas komende) farse.
Maar een telefoontje om hem te bedanken, draait toch ook anders uit. Ook hij blijkt niet te zwanzen als hij zegt dat hij er niets mee te maken heeft!

En dan een ellelange reeks telefoontjes naar elektrabel om de verklaring te zoeken. Veel vijven en zessen kunnen we samenvatten als volgt:

  • op onverklaarbare wijze zijn wij op een 'aan te sluiten'-lijst terecht gekomen.
  • niemand belt om een afspraak te maken
  • een technieker komt ter plaatse en stelt vast dat er niemand thuis is
  • en dan begint het onvoorstelbare; want hij begint volledig op eigen houtje te handellen. Hij licht zijn oversten niet in over de vastgestelde feiten, maar onderneemt volgende acties:
  • achter het huis stelt hij de stormschade aan het raam op hoogte vast
  • hij haalt zijn ladder van de camionette, en zet die tegen de gevel
  • hij maakt de sprong naar binnen, of plaatst terug een ladder om de hoogte van 3 meter naar beneden te overbruggen
  • dan zit hij in de kelder van het bijgebouw
  • via een afsluitluik en de gewone kelder komt hij in het atelier
  • hij opent de afgesloten poort van binnen uit

wat we dus alles samen mogen samenvatten als zuivere inbraak
maar dan het goede gedeelte:

  • hij sluit de nieuw geplaatste entree-kabel aan
  • verwijdert de oude kabel van de gevel en breekt de oude meterkasten weg
  • NB: keuring, waar is dat eigenlijk voor nodig?
  • sluit de poort achter zijn gat, zonder ook maar één berichtje achter te laten met de uitleg van zijn werkzaamheden; laat staan een overzicht van zijn coördinaten.

eindconclusie:
hoewel er nog een misterie open blijft (**), denk ik dat we één van de weinigen zijn die kunnen zeggen dat ze een inbraak achter de rug hebben, welke ze in weze niet erg vonden. Al hoop ik het nooit meer mee te moeten maken!


een algemene intro

de laatste nieuwtjes afgewerkte stukken

site created bij